Hou ik nog wel van mezelf als ik weer dikker ben?

Hou ik echt van mezelf? Of is het een nep houden van, en ben ik alleen maar blij met m’n lijf als ik slank ben?

Die vraag kwam na wat scrollen op Instragram voorbij en bleef jaren lang hangen. Maar ik bleef op mijn slanke gezonde gewicht, en dus bleef het bij een vraag. Nooit had ik toen kunnen bedenken dat ik er in 2022 toch nog achter zou komen wat het antwoord op die vraag was…

Toen ik ooit stopte met diëten en blij was met mijn lijf, kwam bij mij ineens de vraag naar boven: hou ik eigenlijk ook nog van mezelf als ik weer overgewicht zou hebben? Of is het gevoel van nu nep? En hou ik alleen van mezelf als ik slank ben?

Waar het mee begon: afslankers op Instagram

Ik herinner me het moment nog heel goed. Ik zat te struinen op instagram. Ik zag allemaal dames voorbij komen die aan het lijnen waren, en aan het ploeteren met sporten. Maar dan ook echt ploeteren. Echt afzien. Een ervan was 3 ons aangekomen en helemaal niet blij. De ander was zich compleet aan het afmatten (maar dan ook echt heel erg) in de sportschool omdat ze 2 ons was aangekomen, en riep iets van ‘Als je van jezelf houdt, dan doe je wat aan je gewicht!’. Ik stopte met scrollen.

‘Vreemd’ dacht ik. Ik had deze kreet al zo vaak gehoord bij de WW cursisten – het was een soort van WW mantra geworden. En nu voelde het ineens anders. Het voelde nep. Was dat echt houden van?

Ik keek verder op het profiel van die persoon. Ze was een paar keer ontzettend niet blij als ze een paar ons was aangekomen. Deze postjes werden steevast gevolgd door postjes waarbij ze zich compleet afmatte in de sportschool. Want: het moest eraf! Want als je van jezelf houdt…

‘Blech!’ Dat kwam er ineens uit m’n mond qua geluid.
Ik schrok van mezelf. 😲

Waar kwam dit nou vandaan? Waarom voelde het ineens als een nep houden van? Ik was blij met m’n lijf. Maar ik vroeg me nu toch ineens af: hou ik nog wel van mezelf als ik weer dikker ben?

De vraag bleef hangen en kwam elke week wel een keer terug. Jaren lang. Maar ik bleef op gewicht dus het bleef bij een vraag. Nooit had ik toen verwacht dat ik er na jaren zonder moeite op gewicht blijven, toch nog achter zou komen wat het antwoord op die vraag was. Want slank blijven ging me makkelijk af. Kostte me zelfs totaal geen moeite. Dus ik verwachtte niet dat ik de vraag ooit nog zou kunnen beantwoorden.

Hallo opvliegers!

In 2021 waren ze daar dan: de opvliegers. Een vreemde sensatie die moeilijk te omschrijven is, maar meteen herkenbaar als je het voelt. Mijn menstruatie was altijd klokslag om de 28 dagen. Maar in 2021 was er ineens 1 keer dat ik veel te laat was, en daarna 2x waarbij ik ineens na 3 weken al weer aan de beurt was. En toen stopte het. Geen menstruatie meer. Drie keer onregelmatig en toen niets meer.

Als tiener riep ik altijd: wat zou ik graag een knop willen hebben waarmee ik een aanpassing in m’n dna kan doen om dat maandelijkse gedoe uit te zetten! En dan zet je het weer aan als het nodig is. Veel handiger. Veel efficiënter. Veel goedkoper. En veel fijner. En nu had m’n lichaam dan eindelijk zelf die uit-knop gevonden 🙂 *jippie*!

Overgangsklachten – fase 1

Ik sliep bijna niet meer. Ik was gewoon niet moe. Het was dus ook geen probleem. Ik was immers niet moe. En ik had het ’s nachts warm. Heel warm. Zwembadwarm. En zo voelde mijn bed de volgende ochtend trouwens ook: als een zwembad.

Verder was er eigenlijk niet veel aan de hand. Af en toe een opvliegertje na het eten. Verder niets bijzonders.

Overgangsklachten – fase 2

Na ongeveer 6 maanden milde overgangsklachten, kwam de tweede fase: misselijkheid. Ik kwam toen ook in 3 maanden tijd ineens heel snel aan. En dan heb ik het niet over een kilootje of 2. Nee, meteen 10 kg. En dat terwijl ik bijna niets naar binnen kreeg door de extreme misselijkheid. Want wat was ik misselijk… Heel erg misselijk. ’s Ochtends, ’s middags, ’s avonds, ’s nachts. Bijna continue. Maanden lang. Ik kreeg nauwelijks iets naar binnen hierdoor.

Medisch mezelf helemaal laten checken. Twee keer. Misschien zwanger? Misschien iets ergs aan de hand?

Gelukkig was alles in orde. Alles wees waarschijnlijk op de overgang volgens de dokters. Ik kreeg medicijnen om de misselijkheid tegen te gaan.

Nog eens 3 maanden verder, en er was nog eens 5 kg bijgekomen. 15kg extra gewicht nu in totaal in 6 maanden tijd ondanks extreem weinig eten.

Het viel me zwaar. M’n lijf voelde moe, log, en het zat wat in de weg.

Bukken werd lastig, schoenen aantrekken deed pijn aan m’n buik. Ik kreeg last van pijn aan m’n voeten en pijn aan m’n knieën, waardoor ik minder mobiel werd.

Oude dieetpatronen staken de kop op

Zodra ik hoorde dat er niets medisch aan de hand bleek te zijn, viel ik echter meteen terug in een oud patroon. Het patroon van ‘Ik doe blijkbaar iets verkeerd met eten. Ik moet er iets aan doen. Ik moet op dieet!’.

Dus ik meldde me weer aan bij Weight Watchers.

Dat werkte behoorlijk averechts kan ik wel zeggen…

Na 3 maanden me keurig aan het programma te hebben gehouden (maar dan ook echt super keurig: niet te weinig, niet te veel, en zonder rommel), zat er nog eens 3,5 kg extra aan.. Het werkte niet. Dus ik stopte er mee.

Ik begon mijn zoektocht naar ‘waarom komen de meeste mensen weer aan als ze zijn afgevallen?’, ‘hoe houd je het vol om op gewicht te blijven?’ (iets wat ik eigenlijk allang wist), en ‘waarom werkt het in de overgang blijkbaar anders’.

Overgansklachten fase 3

Opeens begon me iets op te vallen. Veel vrouwen waren aan het vechten tegen de overgang. Sommigen al meer dan 10 jaar. Ze herhaalden heel vaak hardop dat het zo zwaar was, ‘och die opvliegers!’. Ze klaagden er best veel over. En ik snapte het: het was ook heel vreemd en soms uitermate vervelend.

Zo’n knalrood hoofd en knalrode nek. Je kan je niet meer goed concentreren ineens. Je geheugen doet het ook ineens niet goed meer – je bent ineens heel erg warrig en vergeetachtig. Je slaapt extreem weinig maar moet wel gewoon werken en meedoen met de maatschappij. Je baadt in het zweet als je een opvlieger hebt – samen met vreemde sensaties door heel je lijf. Je kleren ineens drijfnat, druppels zweet die van je voorhoofd afrollen – winter of niet. En dan de onzekerheid altijd van toch ineens ongesteld worden op onverwachte momenten (nooit meer gebeurd trouwens – net als bij de andere dames in mijn familie was het in 1x klaar). Dus altijd extra ondergoed en menstruatiespullen met je meesjouwen.

En gewicht gaat ineens op je buik zitten – waar het vroeger op de heupen en borsten terecht kwam, kwam nu alles op de buik terecht. Dus je zit ook nog ineens met een kledingkast die niet meer bij je lijf past, en niets staat meer en niets zit meer lekker. Dan verandert je gezicht ook nog eens. Je oorlellen worden groter. En je gezicht verandert ook. Het ziet er mannelijker uit nu. En vruchtbaar ben je ook niet meer. En je zucht en bent minder actief want het wordt gewoon even teveel allemaal om gewoon door te draaien alsof je 20 bent. Over het algemeen kreeg ik een gevoel van niet aantrekkelijk meer zijn voor het andere geslacht. Het is best een enorme verandering zo allemaal bij elkaar.

Ja, ik snap het helemaal. Die vechtende vrouwen.

Ging ik echt ook meer dan 10 jaar hier tegen lopen vechten?

Want dat waren de meeste vrouwen aan het doen zag ik. Vechten tegen iets wat eigenlijk heel natuurlijk is. Eigenlijk is het prachtig mooi: je lichaam die gewoon de hele hormoonhuishouding met alle aanhangende processen helemaal om gooit. Omdat het niet meer nodig is. Prachtig mooi toch eigenlijk.

En je maakt het maar 1x mee in je leven. Ging ik vechten? Of ging ik genieten van dit eenmalige proces?

Ik besloot het laatste te doen. Een bewuste keuze. Ik ging helemaal op in wat ik allemaal voelde als ik een opvlieger had. Ik vond het fantastisch. Ik ging er speciaal voor liggen als er een opvlieger kwam. Oogjes dicht en ervaren.

Ineens voelde het heel mooi. Wow! Mijn lijf is gewoon een mega grote verbouwing aan het doen! De airco is wat van slag, en mijn eigen humeur, maar verder merk je er eigenlijk niet zo veel van als huurder.

Na de eerste week was ik helemaal om: geweldig dit! En je maakt het maar 1x mee. Dus dan maar van genieten, toch?! Hoe mooi is dat! En wat handig die opvliegers in de winter: scheelt weer stookkosten :-). Scheelt ook weer nieuwe truien kopen. Ik begon er de lol van in te zien.

1 Week lang genoot ik in volle teugen. Toen merkte ik ineens dat ik aanzienlijk minder opvliegers had in de week erna. Nog eens 2 weken later was alles weg. Net toen ik er echt mega van aan het genieten was, en super trots op m’n lijf was, was het alweer weg. Terwijl sommigen jaren lang aan het vechten zijn tegen klachten die ze niet willen, genoot ik er van en waren ze al 3 weken na het veranderen van hoe ik er tegen aan keek, verdwenen. 😐

En het grappige is: ik was eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld dat het al voorbij was.

Ik kan me voorstellen dat de meeste vrouwen zich hier helemaal niet in kunnen vinden. Maar ik had er net zo’n lol in gekregen. Want je voelt heel veel tijdens een opvlieger als je er eenmaal op gaat letten. Wonderbaarlijk gewoon wat een energie boost je lijf dan even tevoorschijn tovert, en wat voor sensaties je daar allemaal bij ervaart (ik las later dat bij een opvlieger. dezelfde reacties plaatsvinden in het lichaam als bij het begin van een anafylactische schok bij bijvoorbeeld een wespensteek als je daar allergisch voor bent – om even aan te geven hoe heftig je lichaam reageert.). Maar ja, dat was het dus.

Het heeft een jaar geduurd voor het pas echt doorgedrongen was: ze kwamen echt niet meer terug. Ik was er doorheen. Makkelijker kon haast niet. De uit-knop was niet alleen om: de stop was er uit.

Ja, ik hou van mezelf – ook met overgewicht 🙂

Die derde fase waarin ik volledig op m’n lijf vertrouwde en het z’n ding liet doen was baanbrekend. Ik genoot met volle teugen van hoe mooi m’n lijf is. Ik werd blij als ik naar m’n lijf keek – ookal had het behoorlijk wat overgewicht. Al die miljarden cellen die allemaal samenwerken 24/7, en dingen doen waar je totaal geen weet van hebt. Niet alleen intern, maar ook samen met de wereld om je heen. Het anticipeert, het repareert, het creeert, het is een mega complex eco-systeem. Net als de aarde en alles wat daar op leeft.

Mega complex. Maar heel natuurlijk. Het is gewoon een magisch iets als je je daar weer van bewust wordt. En vooral dat heeft er voor gezorgd dat ik met volle overtuiging, en met een vrolijk sprankelend hart kon zeggen: Ja, ik hou ook van mezelf – en van m’n lijf – als ik weer overgewicht heb.

Ik heb er toen ook bewust voor gekozen om niets aan mijn gewicht te doen. Omdat het op dat moment voelde alsof het niet de tijd was. Alsof het vanzelf duidelijk zou worden wanneer het wel tijd was. Dus geen mentale druk om het lichaam aan te passen, maar vertrouwen dat er vanzelf iets in gang gezet ging worden. Het is een van de mooiste cadeaus (yep, oude spelling 😉 die ik mezelf heb gegeven: de realisatie dat ik ook van mezelf hou als mijn lichaam niet slank is.

Het geeft rust. Het geeft levensvreugde. Het maakt je bewust van hoe mooi het leven is. Hoe mooi het lichaam is. En welke mentale patronen je in je leven allemaal hebt verzameld die eigenlijk helemaal niet bij je passen, maar die je van anderen hebt overgenomen.

En zo kwam ik jaren geleden dus in een nieuwe zoektocht terecht naar mezelf in relatie tot eten en mijn lichaam. Een zoektocht naar overgewicht en naar op gewicht blijven. Maar deze keer zonder de behoefte om af te vallen. Deze keer zonder mentale druk. Heerlijk.

Binnenkort meer over die zoektocht en het idee om alles te gaan delen.